وَ لِلَّهِ الْعِزَّةُ وَ لِرَسُولِهِ وَ لِلْمُؤْمِنِينَ « 1 » . پس اين سورة بيامد همه مردمان چنين گفتند كه پيغامبر ما عليه السّلام عبد اللَّه بن ابىّ را بكشت و نكشته بود « 2 » . و بر كنارهء مدينه مسكنى « 3 » كرده بودند و عبد اللَّه بن ابىّ با ياران خويش آنجا گرد آمدندى و حديث منافقى كردندى . و چون پيغامبر عليه السّلام از غزو بنى مصطلق باز گرديد آن منافقان او را گفتند كه مسكنى « 4 » كرده‌ايم كه آن جا اندر عبادة كنيم . خواستند كه پيغامبر عليه السّلام را آن جا برند . پس اين آيت بيامد به پيغامبر عليه السّلام ، و گفت كه بدا [ ن ] مسكن « 5 » مرو كه آن‌جا شدن آتش است . چنان كه حق تعالى گفت : أَمْ مَنْ أَسَّسَ بُنْيانَهُ عَلى شَفا جُرُفٍ هارٍ فَانْهارَ بِهِ فِي نارِ جَهَنَّمَ ، وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ « 6 » ، گفت شدن آنجا آتش است . پس پيغامبر عليه السّلام آنجا نرفت و مر امير المؤمنين علىّ بن ابى طالب را بفرمود تا برفت و آن مسكن « 7 » را بكند و چوبهاى آن بسوخت و به زمين « 8 » هموار كرد . پس خداى عزّ و جلّ گفت : إِنَّ الْمُنافِقِينَ يُخادِعُونَ اللَّهَ وَ هُوَ خادِعُهُمْ ، وَ إِذا قامُوا إِلَى الصَّلاةِ قامُوا كُسالى يُراؤُنَ النَّاسَ وَ لا يَذْكُرُونَ اللَّهَ إِلَّا قَلِيلًا . مُذَبْذَبِينَ بَيْنَ ذلِكَ . . . « 9 » . و اين همه صفت منافقان است . و مرين عبد اللَّه بن سلول را پسرى بود نام او عبد اللَّه و آن پسرش منافق نبود و مر پيغامبر را دوست داشتى و هر زمانى سوى پيغامبر آمدى و گفتى

--> ( 1 ) المنافقون ، 8 . ( 2 ) همه مردمان بران بودند كه پيغامبر عليه السلم عبد اللَّه بن ابى را بكشد و نكشت . ( ن ) ( 3 ) مسجدى . ( صو ) - مزگتى . ( ن ) - متن : شايد « مسكتى » و همچنين در چند سطر بعد . ( 4 ) مزگتى . ( ن . خ ) ( 5 ) مزگت . ( ن ) - مسجد . ( صو ) ( 6 ) التوبة ، 109 . ( 7 ) مسجد . ( خ . صو ) - مزگت . ( ن ) ( 8 ) با زمين . ( ن ) ( 9 ) النساء ، 142 - 143 .